Mga Sugilanon sa Pagkabanhaw!
Ang Langitnong Negosyante. Aduna ako’y usa ka higalang negosyanteng Filipino-Chinese nga nagpuyo sa Metro Manila. Gikilkilan siya sa pipila ka mga ahente sa BIR apan wa gayud siya mohatag. Iyang gipakwenta sa hustong paagi sa usa ka honest nga accountant ang iyang buhis og mikabat kini og milyones. Pagsumitir niya niini sa BIR miingon ang mga kilkilang ahente nga mahimo nila kining i-us-us kung mohatag siya’g pila ka libo. Wa gayud siya mosugot. Mibayad siya sa husto bisan kini mikabat og pila ka milyon. Gilisud-lisud siya sa mga ahente. Wa gayud siya magpatintal. Busa, paglabay sa pila ka tuig nga iyang gi-antus ang mga paglisud-lisud kaniya, nakat-on ang mga kilkilan nga ahente sa BIR pag-respeto kaniya og wa na siya lisud-lisura.
Gikan sa Tabako ngadto sa Ginseng. Dihay tag-iya sa usa ka plantasyon sa tabako didto sa Europe nga nasakit og cancer. Iyang gihalad ang iyang katigayonan alang sa pagtabang sa mga kabus sa pagtuo nga wala nay kapuslanan kini kay hapit na siya mamatay. Sa panalangin sa Dios naayo ang iyang cancer. Tungod sa maong gasa gikan sa Dios, nakahukom siya nga ang iyang plantasyon sa tabako pulihan sa tanum nga ginseng aron makatabang sa maayong panglawas ug makapatrabaho siya sa daghang mga mamumuo.
Sad anecdote: Here is an anecdote. But this is a sad one. Nakakita ug nakadungog ko (ako mismo) sa usa ka inahan nga nagtawag sa iyang anak aron patabangon og panilhig sa ilang balay. Ang bata nga nakigduwa sa iyang mga higala misinggit: “Unya na Nay, kay busy ko”.
Nakahinuklug ko sa akong kaugalingon ug nakahinumdum ko sa mga panahon nga ako mismo mosulti nga “busy ko”. Di ba kaha kita ra pu’y nakatakod sa atong mga anak; sa kabataan ning atong katilingban? Hesus ko, ig-ampo mo kami! Padayon pa ang among kalbaryo. Hinaut nga iniglabay sa mga katuigan moabut ra ang among “pagkabanhaw”.
The Easter Message. Matud ni Emil Bock sa iyang librong, “The Three Years”: “The Easter message is the heart and fountain-head of the Christian faith. St. Paul said if Christ be not risen then our faith is in vain. That justifies a description of Christianity simply as the religion of the Risen Christ. Christian devotion has ultimately no other purpose than this: to cherish community with the Risen Christ. Christ is not to be sought either in the past or in the future, but in the immediate present. His sphere is not in the “beyond”; He is near to us in this world in which we live”.
Alang sa mga daang kopya ning atong column, tan-awa sa Internet ang http://balitangmaayo.wordpress.com/.
Posted in Balitang Maayo Qnahanglan! | No Comments »